บทที่ 46 ตอนที่ 46

หล่อนไม่ได้ต้องการรางวัลใดๆ เลย สิ่งเดียวในโลกนี้ที่หล่อนต้องการก็คือการได้อยู่บนพื้นแผ่นดินเดียวกับจามีล ผู้ชายที่หล่อนรักหมดหัวใจ แต่ก็คงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว

“ขอบ... พระทัยเพคะ”

“เจ้ากลับไปได้แล้ว”

“เพคะ...” ชมพูนุชจำไม่ได้ว่าตัวเองหอบร่างกายอ่อนแรงและหัวใจที่บอบช้ำออกมาจากตำหนักขององค์สุลตาน่าไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ